Chronisch ziek zijn vraagt om chronisch optimisme

positivegirl

Het was de afgelopen jaar of 2 wel even anders. Ik ging keihard achteruit, ik had veel pijn, ik bezocht de ene arts na de andere en ik had het gevoel dat ik weinig meer had om nog voor door te zetten (buiten mijn gezin). Als iemand me dan vroeg hoe het met me ging kon ik niet met droge ogen ‘goed’ zeggen, want dat was gewoon een leugen.

Nu lijkt de situatie stabiel te zijn, heb ik over het algeheel weer wat meer goede periodes* en lijk ik over de hele linie wat meer in balans te zijn. Best een lekker gevoel :-)
Ik heb iets meer energie en hoef niet zo vaak te slapen overdag om de dag maar door te komen. Ik durf zelfs weer wat meer dingen op te pakken qua hobbies en werkzaamheden voor het bedrijf van mijn man.

Nu is het zorg vast te houden wat ik heb en niet in mijn enthousiasme mezelf weer voorbij te rennen en daarmee de boel weer kapot te maken. Genieten op de vierkante millimeter dus :-)

*Goede periode betekent een periode met een standaard pijnniveau (waar ik gewoon mee heb leren leven) en niet te veel napijn van activiteiten.
Het betekent dus absoluut niet dat mijn aandoening over is of dat ik zelfs uit de rolstoel kom..want dat zou een wonder heten.

Geef een reactie

CommentLuv badge
Protected with IP Blacklist CloudIP Blacklist Cloud